Fora i serwisy w niepije.pl mają charakter informacyjny i samopomocowo wsparciowy. Na forach piszemy przede wszystkim na tematy związane z alkoholizmem i współuzależnieniami.
Osoby, które odwiedzają i czytają fora, poznają doświadczenia innych na dany temat, uzyskują informacje i pewne wskazówki. Piszą o swoich problemach, rozterkach, radościach i różnych doświadczeniach.

Pamiętaj !!!
Serwisy i fora w domenie niepije.pl nie zajmują się leczeniem alkoholizmu, ani syndromów koalkoholizmu. Jedynie poprzez dostarczenie informacji, świadectw i doświadczeń innych, dają zainteresowanym możliwość wyboru jakości i sensu własnej dalszej drogi życia.

Ostatnie tematy (posty) z
forum Strefy Problem

Naczelnym przesłaniem serwisów internetowych niepije.pl jest:

Przekazanie informacji i doświadczeń o chorobie alkoholowej i koalkoholiźmie na tyle
    żeby zainteresowani mogli rozpocząć własne działania,
ale absolutnie nie na tyle
    żeby zainteresowani zaniechali działań i poprzestali na samej wiedzy teoretycznej,
lub próbowali trzeźwieć w internecie

Pamiętajmy !!!
Serwisy i fora w domenie niepije.pl nie zajmują się leczeniem alkoholizmu, ani syndromów koalkoholizmu. Jedynie poprzez dostarczenie informacji, świadectw i doświadczeń innych, dają zainteresowanym możliwość wyboru jakości i sensu własnej dalszej drogi życia.

Razem z użytkownikami dąże również żeby:

• serwisy i fora były rozbudowywane i w miarę potrzeb aktualizowane
• zasięg i dostęp do serwisów niepije.pl był jak najszerszy i maksymalnie ułatwiony
• strony i serwisy niepije.pl oferowały rozwiązania wspomagające w sposób kompleksowy:
  • dostarczenie informacji, świadectw i dzielenie sie doświadczeniami (fora)
  • wzajemne wspieranie się doświadczeniami i przemyśleniami, na temat alkoholizmu i współuzaleznień (fora)
  • dostęp do artykułów i kompletnego wykazu literatury związanej tematycznie z tematyką niepije.pl (czytelnia niepije.pl i bibloteka Strefy)
• wartość merytoryczna serwisów i for niepije.pl była jak najwyższa i zrozumiała

Uważam że:
Podstawową zaletą informacji internetowej jest jej zasięg nieograniczony czasem i warunkami geograficznymi. Dużym błedem i nieodpowiedzialnością byłoby nie wykorzystanie tej możliwości publicznej informacji.

Wiem jak ciężko zaakceptować u siebie chorobę alkoholową i podjąc działania leczenia. Bo leczenie, terapie, to kontakt z innym obcymi osobami przecież. To wyjście z naszą chorobą, lub koalkoholizmem na zewnątrz.
No ale do tego trzeba dojrzeć, wcześniej dobrze jest zapoznać się z informacjami na temat alkoholizmu, poznać opinię i doświadczenia innych. Nieraz o coś zapytać.
No i tu idealnym sposobem jest internet. Anonimowo, samotnie i nawet "po kryjomu" o dowolnej porze dnia i nocy z dowolnego miejsca, możemy zapoznać się z wszelkimi informacjami i zadać pytania na które nie znamy odpowiedzi.
Mając tego swiadomość w 2004 roku założyłem serwis (forum) Strefa Problem. Następnie zarejestrowałem domenę niepije.pl
Wiem, że wyrasta pokolenie które uważa internet, komputer za coś normalnego i oczywistego. Tak jak ja w latach młodosci i w okresie leczenia uważałem żarówke w domu jako coś normalnego i oczywistego. Zresztą mnóstwo moich rówieśników i osób starszych i młodszych ode mnie, również uznało komputer z internetem za coś oczywistego i niezbędnego.

Kilka faktów:
DDA często mają kłopoty z odnalezieniem się w roli rodzica. Wielu z nich rozpoczyna terapię z powodu problemów z własnymi dziećmi. W relacji z nimi powracają własne wspomnienia z dzieciństwa. Pojawia się obawa, że je skrzywdzą, przenosząc doświadczenia z własnego domu. Czasem nie potrafią z nimi rozmawiać, ani ocenić, które problemy są normalne, a które świadczą o tym, że z dzieckiem dzieje się coś złego. W niektórych własne dziecko wzbudza odruchy agresywne, trudno im się powstrzymać przed krzykiem, groźbami czy uderzeniem. Jednocześnie mają świadomość, że to nie dziecko zawiniło, że ta agresja bierze się gdzieś z głębi ich samych. Szukają pomoc dla siebie, aby nie krzywdzić własnych dzieci. Chcą przerwać to, co często od pokoleń dzieje się w ich rodzinach w relacji rodzic-dziecko.
Część DDA nie podejmuje roli partnera i rodzica, gdyż ich podstawową rolą jest być dzieckiem swoich rodziców. Podstawowym zadaniem życiowym jest dla nich opiekowanie się mamą czy tatą, a często czuwanie, by nawzajem nie zrobili sobie krzywdy. Takie dzieci niekoniecznie mieszkają z rodzicami. Często mają nawet oddzielne mieszkanie, ale i tak kilka razy w tygodniu dzwonią do nich lub ich odwiedzają. Ich rodzice nie są wcale ludźmi schorowanymi czy bardzo starymi. W czasie terapii okazuje się, że część DDA ma mocno zakodowane, choć rzadko uświadamiane "bycie dobrym dzieckiem" jako podstawową rolę życiową: "mąż to nie rodzina, rodzina to rodzice, dziecko, brat"..
Zwykle więź DDA z rodzicami jest bardzo silna, choć nie zawsze kontakty z nimi układają się dobrze. Najczęściej DDA mówią, że tak naprawdę nie potrafią rozmawiać ze swoimi rodzicami. Niechętnie jeżdżą do domu rodzinnego, bo czują tam napięcie, niepokój i bezradność. Czasami mówią wręcz o nienawiści do któregoś z rodziców. Przerażeniem napawa ich fakt, że będą musieli zamieszkać wspólnie, kiedy rodzice staną się niedołężni.
Znacznie lepiej, niż w bliskich kontaktach z innymi ludźmi, DDA czuje się w pracy. Zwykle obszar zawodowy to teren, na jakim się realizują. Kontakty z innymi są jasno określone, podobnie zadania. DDA nie mają na ogół trudności z wywiązywaniem się ze swoich obowiązków. Nie boją się podejmowania zadań trudnych ani balansowania na krawędzi ryzyka. Są odpowiedzialni i nie rezygnują łatwo. Dbają o potwierdzanie swoich kompetencji, ucząc się i podejmując nowe wyzwania. W efekcie są zwykle bardzo dobrymi i mało wymagającymi pracownikami. Jednocześnie, pod powierzchnią kompetencji kryją przekonanie, że są gorsi od innych.

Poczucie niższości i niekompetencji odzywa się u DDA nie w sytuacji, gdy trzeba czemuś sprostać, ale w kontaktach z innymi ludźmi. Składa się na nie kilka spraw: negatywny obraz siebie wyniesiony z wczesnego dzieciństwa, brak dobrych doświadczeń w bliskich relacjach z ludźmi i braki podstawowych umiejętności interpersonalnych, takich jak rozmawianie, nawiązywanie bliskich kontaktów, rozwiązywanie konfliktów czy nieporozumień. Rzadko za poczuciem niższości u DDA stoi brak wykształcenia, nieradzenie sobie w życiu czy wyraźne odstawanie od ludzi wśród których żyją. Ponad połowa osób zgłaszających się do terapii ma wykształcenie średnie, a 40% wyższe. Zdecydowana większość z nich nie jest spostrzegana przez swoje otoczenie jako ludzie mający większe problemy niż inni. Jednak zewnętrzny obraz DDA nie pokrywa się zwykle z wewnętrznym. Na zewnątrz dobrze radzą sobie zarówno w pracy jak i z trudnościami osobistymi. W środku są często pełni niepokoju, napięcia i smutku. Świat wydaje im się chaotyczny i pełen niebezpiecznych niespodzianek, a wyzwania jakie stawia życie, postrzegają jako niepotrzebne obciążenie. Są przekonani, że pomimo starań i tak nie są w stanie poradzić sobie z trudnościami, jakie przynosi los. Przekonań tych nie zmieniają realne doświadczenia, w których radzą sobie zwykle lepiej niż inni.